กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
สีหน้าของลู่เฉินอวี่เปลี่ยนไปเล็กน้อย
“อะไรผิดไป?”
ดวงตาของเฉินโม่ทอดต่ำลงมองพื้น คางแหลมราวกับจะทิ่มทะลุพื้น เพียงสองวัน เขาดูผอมลงมาก
“พวกเราไม่น่าจะไล่เย่ซิงหลีออกจากทีมเลย”
ในที่สุดเขาก็เอ่ยออกมา
ตอนนี้ สีหน้าของคนที่อยู่ในที่นั้นเปลี่ยนไปในที่สุด ราวกับผ้าที่ปิดบังความอับอายถูกกระชากออก
ไป๋เฉียงเวยร้อนใจเป็นคนแรก
“ยังไง เสียใจแล้วเหรอ? พวกนายคงไม่คิดจะให้เย่ซิงหลีกลับมาหรอกนะ! งั้นฉันจะทำยังไง?”
เฉินโม่เม้มปากทันที ไม่กล้าพูดต่อ
ลู่เฉินอวี่ตบไหล่เขา พูดด้วยเสียงหนักแน่น “ไม่ว่าถูกหรือผิด ทำไปแล้วก็คือทำไปแล้ว ยิ่งไปกว่านั้น ความสำเร็จหรือล้มเหลวชั่วครั้งชั่วคราวไม่มีความหมายอะไร”