กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
หลายคนเอ่ยปากพร้อมกัน เรียกให้ร่างนั้นหยุด
เย่ซิงหลีอุ้มลูกหมาป่าน้อยไว้ แต่เดิมก็ไม่อยากข้องแวะกับพวกเขา ไม่คิดว่าจะยังถูกเรียกอีก
เธอไม่หยุดฝีเท้า เดินต่อไปข้างหน้า แต่ชั่วขณะถัดมา อวี๋ฉือเหย่ที่ใจร้อนที่สุดกลับลุกขึ้นยืนดังสนั่น ก้าวข้ามโต๊ะสองตัวมาขวางไว้ตรงหน้าเย่ซิงหลี
“ฉันเรียกเธออยู่ ไม่ได้ยินหรือไง”
สายตาของเขาตกลงบนใบหน้าของเย่ซิงหลี แต่กลับชะงักไป
เย่ซิงหลี ดูเหมือนจะไม่สวยเหมือนแต่ก่อนแล้วหรือ
แม้จะสวมหน้ากากอนามัย มีเพียงดวงตาคู่หนึ่งเผยออกมา กลับดูเหมือนสูญเสียเสน่ห์ที่สะกดจิตผู้คนไป