กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
……
“เย่ซิงหลี เธออาละวาดอะไรอยู่”
ชายหนุ่มรูปงามร่างสูงตรงหน้า ขมวดคิ้วรูปกระบี่เล็กน้อย เผยความหงุดหงิดออกมา
เพียงแต่สายตาของเขาจดจ้องอยู่ที่ความว่างเปล่า เผยความรู้สึกผิดที่ยากจะสังเกตเห็น
เขาพูดเสียงเบา “เธอแค่ไปอยู่กับหวังคุนอู๋สักเดือนเดียว เขาก็รับปากว่าจะให้อุปกรณ์ระดับเงินกับเรา เรื่องนี้สำคัญต่อการสอบเข้ามหาวิทยาลัยของเราแค่ไหน หวังว่าเธอจะมองภาพรวมบ้าง”
เย่ซิงหลีแทบไม่เชื่อหูตัวเอง
ต้องเป็นคนแบบไหนถึงพูดคำที่หน้าด้านไร้ยางอายขนาดนี้ออกมาได้
อ้อ ขายตัวเองแล้วยังแลบลิ้นนับเงิน สุดท้ายยังให้เธอใจกว้างอีก
เธอเป็นคนต่ำค่าขนาดนั้นเลยหรือ
ยิ่งไปกว่านั้น การสอบเข้ามหาวิทยาลัยสำคัญกับอีกฝ่าย แล้วกับตัวเธอเองก็สำคัญพอกัน