ตอนที่ 290 ช่วยคน

ตอนที่ 290 ช่วยคน

จ้าวจื้อเหว่ยเองก็สังเกตเห็นการเคลื่อนไหวของเซี่ยหวยซิ่นเหมือนกัน

ในใจเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน

เขาไม่ได้รู้สึกชื่นชมเหมือนอย่างซุนตงไหล แม้จะโล่งอกอยู่บ้าง แต่ลึกๆ กลับโมโหที่อีกฝ่ายไม่รู้จักเอาตัวรอด

พวกนายแค่รีบถอยออกไปก็พอแล้ว วิ่งข้ามมาทำไมกัน?

ถ้ามัวแต่เสียเวลาแล้วโดนล้อมขึ้นมาจะทำยังไง? ถ้าเจออันตรายจริงๆ เข้าจะทำยังไง?

ฝั่งพวกเราถึงจะลำบาก แต่ก็ใช่ว่าจะตีฝ่าออกไปไม่ได้ การที่นายวิ่งแจ้นมาแบบนี้ ไม่ใช่พาตัวเองเข้ามาเสี่ยงไปด้วยหรือไง?

“เซี่ยหวยซิ่น! รีบไปซะ! ฝั่งนี้ไม่ต้องให้นายช่วย!”

จ้าวจื้อเหว่ยตะโกนลั่น น้ำเสียงเต็มไปด้วยความร้อนใจและเป็นห่วง