บทที่ 137: อสูรแมว

บทที่ 137: อสูรแมว

หลังจากเก็บกวาดสนามรบเสร็จ ริชาร์ดก็มาหยุดอยู่ข้างหมอผีเทีย

“ต่อไปจะทำอะไร? ค้นหาเผ่าก็อบลินต่อหรือ?” ริชาร์ดกล่าวอย่างกระตือรือร้น ในสายตาของเขา เผ่าก็อบลินไม่ต่างจากค่าประสบการณ์อาชีพจำนวนมากกับหีบสมบัติ นับเป็นขุมทรัพย์ที่รอให้ขุดค้นอย่างแท้จริง

หมอผีเทียส่ายหน้า หลังเห็นริชาร์ดจัดการเผ่าก็อบลินเยือกแข็งได้อย่างง่ายดาย ร่างที่เคยค่อมงอของเขาก็พลันตั้งตรงขึ้นเล็กน้อย

แววตาของหมอผีเทียเริ่มเลื่อนลอย ความทรงจำในอดีตพร่างพรายขึ้นในห้วงความคิดราวกับภาพฉายผ่านไปอย่างรวดเร็ว

“ในแต่ละพื้นที่จะมีขุมกำลังอันแข็งแกร่งอยู่เพียงหนึ่งเดียว และในฐานะพื้นที่ชั้นนอกสุดของดันเจี้ยนแห่งนี้ เผ่าก็อบลินก็คือขุมกำลังที่ยิ่งใหญ่ที่สุด”

“พื้นที่?” ริชาร์ดถามย้ำโดยไม่รู้ตัว นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้ยินคำนี้จากปากหมอผีเทีย