บทที่ 126 ต้นแอปเปิลทองคำ

บทที่ 126 ต้นแอปเปิลทองคำ

ยามเช้าที่ค่ายมีฝนตกปรอย ๆ เมื่อริชาร์ดมาถึงสวน ดินบนพื้นยังชุ่มน้ำอยู่

“เฮ้ โมซังเด” ริชาร์ดทักทายพฤกษาโบราณแห่งความรู้

“เจ้ามาแล้วหรือ เจ้าตัวเล็ก” พฤกษาโบราณแห่งความรู้สั่นไหวกิ่งก้าน หลังเข้าสู่ต้นฤดูใบไม้ผลิ มันก็กระฉับกระเฉงขึ้นมาก ไม่ได้หลับใหลเสียเป็นส่วนใหญ่เหมือนก่อนหน้า

เงาดำสายหนึ่งวาบผ่านพุ่มไม้ ก่อนจะพุ่งเข้าชนจนริชาร์ดล้มลงกับพื้นในชั่วพริบตา

“เจ้าตัวแสบ” ริชาร์ดเผยรอยยิ้ม พลางนอนอยู่บนพื้นลูบคลำศีรษะของสิ่งมีชีวิตตรงหน้า แม้ขนาดตัวของมังกรภูตจะไม่ใหญ่เมื่อเทียบกับมังกรชนิดอื่น แต่ก็มีน้ำหนักไม่น้อยเลย

เมื่อเผชิญกับความกระตือรือร้นของมัน ริชาร์ดถึงกับรับมือแทบไม่ไหวอยู่ชั่วขณะ