กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 120: เกษตรกรซัมบีกับศิษย์นักดาบพิก
“ไปเถิด ถึงคราวที่พวกเจ้าต้องขึ้นไปแล้ว”
ด้านล่างเวที พ่อบ้านแมรีเร่งเร้าคนทั้งสองที่อยู่ข้างกาย
ซัมบีทาสชาวนากับพิกทาสชาวนามองหน้ากันไปมา ภายในใจเต็มไปด้วยความกระวนกระวาย
ภายใต้สายตาของเหล่าทาสชาวนาจำนวนมาก ทั้งสองยังคงเดินโซเซทีละคนไปหาริชาร์ดด้วยท่าทีสั่นเทา
“ท่านเจ้าเมือง” ขาของซัมบีอ่อนแรง เมื่อมาถึงตรงหน้าริชาร์ด เขาก็ยืนไม่อยู่จนต้องคุกเข่าลง
พิกที่อยู่ด้านข้างมีอาการดีกว่าเล็กน้อย เพียงใบหน้าเกร็งตึงและยังพอยืนได้ ทว่าเมื่อเห็นซัมบีคุกเข่าลง เขาก็ลนลานคุกเข่าตามต่อหน้าริชาร์ดทันที
“ผลงานที่พวกเจ้าสร้างไว้ในอดีต ข้าล้วนเห็นอยู่ในสายตา นี่คือรางวัลที่พวกเจ้าสมควรได้รับ”