บทที่ 94: ภูตไม้

บทที่ 94: ภูตไม้

พายุหิมะค่อยๆ สงบลง และวันที่แสงอาทิตย์สาดส่องก็เพิ่มมากขึ้น

หิมะที่กองอยู่ภายนอกไม่เพิ่มความหนาขึ้นอีก กลับค่อยๆ ลดลง

ทว่าอากาศกลับดูเหมือนจะหนาวเย็นยิ่งกว่าเดิม

“ช่างทรมานเสียจริง หากอยู่ที่ดินแดนอาชาดำ เวลานี้ผืนหญ้าคงเริ่มผลิสีเขียว กิ่งไม้เองก็คงมีใบอ่อนงอกออกมาแล้ว”

ริชาร์ดเดินอยู่ภายในค่าย มองดูหิมะผืนใหญ่โดยรอบพลางขมวดคิ้ว

เขาคาดว่าต้องรอจนถึงกลางเดือนหน้าเป็นอย่างน้อย ฤดูหนาวของแดนเหนือจึงจะสิ้นสุดลงอย่างสมบูรณ์

นั่นหมายความว่าทาสชาวนายังคงทำได้เพียงอยู่แต่ในบ้าน ผลาญเสบียงและเชื้อเพลิง โดยไม่อาจสร้างคุณค่าใดๆ ได้

“หิมะไม่ได้หนาเท่าเดิมแล้ว แม้การออกไปข้างนอกจะเดินทางลำบากอยู่บ้าง แต่ก็ใช่ว่าจะผ่านไปไม่ได้”