กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 302 ตีกลองตงเหวิน
“ตุ้ม ตุ้ม ตุ้ม!”
ทันใดนั้น เสียงกลองทุ้มต่ำแต่กังวานทะลุทะลวงพุ่งตรงมาจากทางประตูปราสาทราชวัง ดังขึ้นทีละครั้งอย่างต่อเนื่อง
เสียงกลองสั่นสะเทือนจนแก้วหูของผู้คนสั่นไหว ทะลุกำแพงวังชั้นแล้วชั้นเล่าดังเล็ดลอดเข้าไปในห้องทรงพระอักษรที่เงียบสงบ ทำลายบรรยากาศเคร่งขรึมภายในห้องลงในพริบตา
ร่างของเซียวจิ่งเหอสะท้านเฮือก ความสุขุมบนใบหน้าหายวับไปในพริบตา ในแววตาเต็มไปด้วยความตกตะลึงระคนเหลือเชื่อ เขารีบเงยหน้าขึ้นมองฮ่องเต้ที่ประทับอยู่บนพระแท่น น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ “เสด็จพ่อ... นี่... นี่คือกลองตงเหวินอย่างนั้นหรือพะยะค่ะ?”
สีหน้าของฮ่องเต้ที่ประทับอยู่หลังโต๊ะทรงพระอักษรเปลี่ยนสีฉับพลัน พระหัตถ์ที่ถือพู่กันชาดกำแน่นขึ้นโดยอัตโนมัติจนด้ามพู่กันสั่นระริก คิ้วขมวดเข้าหากันแน่นจนเป็นปม ในพระหฤทัยเต็มไปด้วยความตกใจระคนระแวง
กลองตงเหวินนี้ตั้งขึ้นเพื่อให้ราษฎรได้ร้องทุกข์กล่าวโทษเรื่องราวความเป็นธรรมครั้งใหญ่หลวง เว้นแต่จะเป็นเรื่องคอขาดบาดตายหรือความอยุติธรรมครั้งมหันต์ มิฉะนั้นห้ามตีโดยพลการเด็ดขาด ตั้งแต่พระองค์ครองราชย์มา กลองตงเหวินนี้ไม่ได้ส่งเสียงดังมานานถึงสามสิบปีแล้ว!
จู่ ๆ ก็มาตีกลองในวันนี้ แสดงว่าต้องเกิดเรื่องใหญ่สะเทือนฟ้าสะเทือนดินขึ้นอย่างแน่นอน ไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ ทั่วไปแน่!