ตอนที่ 167 ลงจากเขา

ตอนที่ 167 ลงจากเขา

โจวปิ่งเชียนส่ายหัวอย่างจนใจ “ข้าตาแก่คนนี้ไม่ขออยู่เป็นก้างขวางคอพวกเจ้าหรอก ช่วงนี้เจ้าก็ตั้งใจร่ำเรียนมาก สมควรจะได้ผ่อนคลายเสียบ้าง”

“ขอรับ ท่านอาจารย์!”

เช้าวันรุ่งขึ้น หลังจัดการธุระส่วนตัวเสร็จ เจียงเยี่ยนก็เดินออกจากห้องพักตามเวลานัดหมาย

พอมาถึงก็เห็นเสิ่นจือเหว่ย เวินรูม่อ และฟางจือสวี่ ยืนรอกันอยู่ก่อนแล้ว

เมื่อเห็นเจียงเยี่ยนเดินมา เสิ่นจือเหว่ยก็รีบสาวเท้าเข้ามาหาทันที

“พี่เจียง ข้าสังเกตเห็นว่าใต้ตาของท่านคล้ายมีรอยคล้ำ หรือว่าเมื่อคืนท่านกับท่านอาจารย์โจ่วแอบซุ่มอ่านหนังสือกันมาอีกแล้วล่ะ”

แม้ว่าเมื่อคืนเจียงเยี่ยนจะนอนดึกไปสักหน่อย แต่เขาก็ยังคงสดชื่นกระปรี้กระเปร่า ไม่มีความง่วงเหงาหาวนอนให้เห็นเลยแม้แต่น้อย

“ก็นอนดึกกว่าปกตินิดหน่อยน่ะ”