กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 157 เตือนสติเวินหรูโม่
เจ้านี่... สิ่งนี้ช่างน่าอัศจรรย์ใจเสียจริง!
โจวปิ่งเฉียนนัยน์ตาสว่างวาบ ปรับโฟกัสกล้องส่องทางไกลในมืออย่างต่อเนื่อง
ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกตื่นตะลึงระคนประหลาดใจ
ที่ระยะไกล ใบไม้บนกิ่งไม้ยังมองเห็นได้อย่างชัดเจน แม้กระทั่งสีหน้าของเหล่าบัณฑิตในห้องบรรยายก็มองเห็นได้อย่างหมดจดทุกซอกทุกมุม
เขาถอดกล้องส่องทางไกลลงแล้วหันไปมองเจียงเยี่ยนด้วยแววตาสุกใสเป็นประกาย
เจ้าหนู บอกความจริงกับข้ามาสิว่านี่ก็เป็นสิ่งที่เจ้าคิดค้นขึ้นมาเองเหมือนกันงั้นรึ?
เจียงเยี่ยนเอ่ยตอบว่า เรื่องงานฝีมือข้าไม่ได้ถนัดนักหรอก แต่แบบร่างนั่นข้าเป็นคนวาด ส่วนเสิ่นจือเวยช่วยกันทำมันขึ้นมากับข้า!
โจวปิ่งเฉียนหัวเราะลั่นพร้อมกับตบไหล่เจียงเยี่ยนแรงๆ เจ้าหนูยอดเยี่ยมมาก ของขวัญฝากตัวเป็นศิษย์ชิ้นนี้ข้าชอบใจนัก นั่นก็หมายความว่ากล้องส่องทางไกลนี่มอบให้ข้าแล้วใช่ไหม?
ใช่!