กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 378 หวังอวี่ฉิง
โดยเฉพาะเสิ่นซือฉิงที่ตกใจจนสะดุ้ง รีบหันไปพูดกับลู่ผิงทันทีว่า "นายพูดจาเพ้อเจ้ออะไรเนี่ย รีบขอโทษเดี๋ยวนี้เลยนะ!"
เสิ่นซือฉิงรู้จักอาจารย์ของตัวเองเป็นอย่างดี ในสำนักไม่มีผู้ชายคนไหนกล้าพูดกับอาจารย์แบบนี้เลยสักคน ลู่ผิงคนนี้เป็นบ้าไปแล้วชัดๆ หาเรื่องรนหาที่ตายแท้ๆ
ทว่าเมื่อได้ยินคำพูดของลู่ผิง หลี่ชูเฉินกลับยิ้มบางๆ แล้วเอ่ยว่า "คิดจะเคลมอาจารย์งั้นเหรอ ก็ต้องมีฝีมือด้วย ถ้านายมีความสามารถพอจะเคลมอาจารย์จริงๆ มันก็ใช่ว่าจะไม่ได้หรอกนะ แต่กะอีแค่นายในตอนนี้น่ะเหรอ ยังต้องไปฝึกมาใหม่อีกสักร้อยปีเถอะ!"
"ร้อยปีเหรอ ดูถูกใครกันครับเนี่ย"
ลู่ผิงพูดอย่างหงุดหงิด
"ยังไม่รีบกราบอาจารย์อีกเหรอ"