กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 249 สถานการณ์ของตระกูลเยี่ย
ลู่ผิงรู้สึกเจ็บ จึงตีมือของเยี่ยหานไปทีหนึ่งอย่างหงุดหงิดพลางเอ่ยขึ้น "พูดจาเพ้อเจ้ออะไรเนี่ย!"
"ฮึ ตาค้างเชียวนะ ไอ้ผู้ชายเจ้าชู้ คืนนี้มาที่ห้องแม่สิ คอยดูว่าฉันจะไม่สูบเรี่ยวแรงนายจนหมดสภาพ จะได้ดูซิว่ายังจะมีแรงไปจ้องคนอื่นอีกไหม!"
เยี่ยหานเอ่ยด้วยความโมโห
"เหอะ ใครกลัวใครกันล่ะ อย่าลืมสิว่าทุกครั้งสุดท้ายแล้วใครกันแน่ที่หมดสภาพ? ร่างเล็กๆ บอบบางอย่างเธอน่ะ ฉันว่าเก็บแรงไว้เถอะ!"
ลู่ผิงเอ่ยด้วยความเหยียดหยันเต็มประดา
"เชี่ย ใครร่างเล็กบอบบางยะ? ฉันมีตรงไหนเล็กกันหืม?"
เยี่ยหานยืดอกเชิดความภาคภูมิใจในเรือนร่างของตัวเองขึ้นมา
"ใช่ๆๆ เธอใหญ่ เธอใหญ่ เธอใหญ่สุดเลย!"