บทที่ 223 ไม่กลัวแม้แต่น้อย

บทที่ 223 ไม่กลัวแม้แต่น้อย

"ขอบคุณนะ ลู่ผิง!"

จู่ๆ ตู้เสวี่ยหานก็หันไปขอบคุณลู่ผิงที่นอนอยู่บนพื้นข้างๆ เช่นกัน

"ไม่ต้องขอบคุณหรอก ภาพลักษณ์เย็นชามาดนิ่งของเธอคงพังไม่เป็นท่าไปแล้วล่ะมั้ง!"

ลู่ผิงยิ้มพลางเอ่ย

พอตู้เสวี่ยหานได้ยินแบบนั้นก็เกิดอาการตึงเครียดขึ้นมาทันที เมื่อกี้เธออินเกินไปจนลืมเรื่องพวกนี้ไปเสียสนิท เธอหันไปมองรอบๆ แล้วพบว่าผู้คนในงานหายไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

"ไม่ต้องมองแล้ว คนเขาไปกันหมดตั้งนานแล้ว เหมือนจะโดนคนในครอบครัวเธอไล่ไปหมด ดูท่าคงเพื่อรักษาภาพลักษณ์ให้เธอนั่นแหละ!"

ลู่ผิงเอ่ยกลั้วหัวเราะ