บทที่ 217 ลู่ผิงกำลังเดินหมากกระดานใหญ่

บทที่ 217 ลู่ผิงกำลังเดินหมากกระดานใหญ่

เมื่อลู่ผิงได้ยินซูมู่เหยาร้องไห้คร่ำครวญ ก็พูดขึ้นอย่างเอือมระอาปนขำว่า “ฉันก็นึกว่าเรื่องอะไร แค่นี้เองเหรอ? ไม่เป็นไรหรอก เธอทำไปตามปกตินั่นแหละ ขึ้นราคาก็ปล่อยให้ขึ้นไปสิ ไม่ต้องไปสนใจ!”

เมื่อได้ยินคำพูดของลู่ผิง ซูมู่เหยาก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเช็ดน้ำตาบนใบหน้าแล้วถามอย่างสงสัยว่า “แต่ว่า... แต่ว่าแบบนี้พวกเราจะขาดทุนเยอะมากเลยนะ?”

“ไม่เป็นไร ขาดทุนก็ขาดทุนไปสิ เธออย่าแบกรับความกดดันมากขนาดนั้นเลย!”

ลู่ผิงพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย