บทที่ 183 พ่อของลู่ผิง

บทที่ 183 พ่อของลู่ผิง

เว่ยหงหลิงยิ้มพลางพูดว่า "เจ้าลูกหมาก็คือชื่อเล่นของหมอนี่แหละ อย่าเห็นว่าตอนนี้อยู่ข้างนอกทำตัวดูเป็นผู้เป็นคนนะ ที่จริงเขาก็แค่เจ้าลูกหมาคนหนึ่งนั่นแหละ!"

"เจ้าลูกหมา ฮ่าๆ!"

จ้าวซีหนานได้ยินก็หัวเราะไม่หยุดเช่นกัน

ทว่าสายตาตักเตือนของลู่ผิงก็ทำให้จ้าวซีหนานต้องกลั้นเสียงหัวเราะกลับไปในทันที

เมื่อเห็นเช่นนั้น เว่ยหงหลิงจึงพูดอย่างหงุดหงิดว่า "เจ้าลูกหมา บอกให้ยกสัมภาระไม่ได้ยินรึไง แล้วสายตาแบบนั้นหมายความว่ายังไง? จะกินเลือดกินเนื้อคนหรือไงห้ะ?"