บทที่ 152 รางวัลติดคริติคอลจริงด้วย

บทที่ 152 รางวัลติดคริติคอลจริงด้วย

เมื่อกู้หงอวี๋ได้ยินคำพูดของลู่ผิง ก็ถึงกับเหวอไป ชั่วขณะนั้นเกิดลางสังหรณ์ไม่ค่อยดีขึ้นมา หรือว่าจะเป็น...?

ทว่าตอนนี้เธอไม่มีหนทางอื่นแล้ว จึงได้แต่กัดฟันพูดกับลู่ผิงว่า "นายพูดมาเถอะ ไม่ว่านายจะพูดอะไรฉันก็ไม่โกรธทั้งนั้น!"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ลู่ผิงก็พยักหน้า กระแอมไอสองทีแล้วพูดว่า "งั้นฉันจะพูดจริง ๆ แล้วนะ!"

ลู่ผิงเห็นกู้หงอวี๋พยักหน้า ก็ตัดสินใจทุ่มสุดตัว พูดกับกู้หงอวี๋ว่า "จริง ๆ วิธีแก้มันง่ายมาก แค่เธอรู้สึกดีกับฉัน แค่เธอชอบฉันก็พอ และต้องเป็นความรู้สึกจากใจจริงด้วย!"

"หา? หมายความว่าไง?"

กู้หงอวี๋เห็นได้ชัดว่าฟังไม่เข้าใจ