กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ณ สายกระบี่เอ๋อเหมย์ ยอดเขาแสงม่วง ภายในห้องฝึกวิชาใต้ดิน
ดวงตากระจ่างใบคู่หนึ่งพลันเบิกขึ้น ลำแสงเก้าสีสองสายพุ่งวาบออกมา ส่องห้องฝึกวิชาอันมืดสลัวให้สว่างไสวไปทั่ว
ผ่านไปครู่ใหญ่ ลำแสงหลากสีก็ค่อย ๆ เลือนหาย ห้องฝึกวิชาจึงกลับคืนสู่ความมืดสลัวอีกครา
ร่างนั้นคือหงหยวน เวลานี้ล่วงเลยมาครึ่งเดือนแล้วนับแต่เขาปิดด่านบำเพ็ญ
และเมื่อครู่ โอสถ [ทงเสินเวิ่นเต้า] เม็ดสุดท้ายในมือเขาก็ถูกดูดซับจนหมดสิ้น
สัมผัสได้ว่าจิตสำนึกของดวงจิตวิญญาณตนเชื่องช้าลงกว่าหนึ่งเท่าตัวในชั่วพริบตา หงหยวนจึงพึมพำกับตนเองอย่างผิดหวังว่า “จบเพียงเท่านี้หรือ ดูท่าการยกระดับครั้งนี้คงสิ้นสุดแค่นี้”