กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เหนือถ้ำน้ำแข็งอันกว้างใหญ่ จ้าวเหลยซวงทอดมองกลุ่มโถงตำหนักน้ำแข็งอันคุ้นตาเบื้องล่าง พลางพึมพำด้วยความอาลัยว่า
“เฮ้อ... ในที่สุดก็กลับมาเสียที ที่นี่สบายที่สุดจริง ๆ ไม่ต้องเหนื่อยยากกับการปลอมตัวอยู่ตลอดเวลา...”
ยามอยู่ในโลกภายนอก เขาต้องซ่อนเร้นตัวตนทุกเมื่อ ไม่ว่าจะเป็นวรยุทธ์มาร อาวุธมาร นิสัยใจคอ หรือแม้แต่วาจาท่าที...
ทุกสิ่งที่เกี่ยวข้องกับโถงมาร เขาไม่อาจเผยออกมาได้แม้เพียงเสี้ยวเดียว
การทำเช่นนั้นย่อมบั่นทอนมโนจิตอย่างยิ่ง
บางครั้งเขาก็อยากสลัดทิ้งทุกสิ่งที่เกี่ยวข้องกับโถงมารเสียให้หมดสิ้น
ทว่าเขาทำไม่ได้ หรือกล่าวให้ถูกคือไม่กล้า