กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เป็นไปดังบทที่วางไว้ เมื่อเห็นซากศพโลหิตสิ้นใจ น้ำตาในดวงตาของตานเฉินจื่อก็เอ่อล้นจนหยุดไม่อยู่
ดวงตาทั้งสองข้างพลันเหม่อลอยและเซื่องซึม
ทันใดนั้น ศีรษะของซากศพโลหิตที่สิ้นลมหายใจไปแล้วก็พลันเงยขึ้น และเผยรอยยิ้มประหลาดให้ตานเฉินจื่อ
ตานเฉินจื่อก็เผยรอยยิ้มตอบไปตามสัญชาตญาณเช่นกัน
แต่ในชั่วพริบตา ซากศพโลหิตก็กลายเป็นเงาโลหิตพุ่งเข้าหาห้วงสมุทรแห่งปัญญาระหว่างคิ้วของเขา พลางเปล่งเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งออกมาเป็นระลอก
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ! ข้าจับเจ้าได้เสียที……นี่มันอะไรกัน?!?”
เห็นเพียงซากศพโลหิตที่ควรจะแทรกเข้าไปในห้วงสมุทรแห่งปัญญาของตานเฉินจื่อได้ กลับถูกม่านแสงไร้รูปกั้นทางไว้
ไม่ว่านางจะพุ่งซ้ายพุ่งขวาอย่างไร ก็ไม่อาจทะลุกำแพงม่านแสงนั้นไปได้