กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ผ่านไปหนึ่งคืนอย่างสงบสุข
รุ่งเช้าวันถัดมา หงหยวนเพิ่งลุกจากที่นอน กำลังคิดจะฝึกฝนยามเช้าสักครู่ ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังเป็นระลอกจากบ้านร้างหลังหนึ่งซึ่งอยู่ห่างออกไปทางซ้ายหลายสิบเมตร
“หืม?”
เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าที่ไม่คุ้นเคย หงหยวนก็ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนพึมพำอย่างสงสัยว่า
“ตรงนั้นไม่น่ามีผู้ใดอาศัยอยู่ เสียงฝีเท้านี้ก็ไม่ใช่ของปู้จิงอวิ๋นกับพวกพ้อง ยามนี้ผู้ที่มาปรากฏตัวที่นี่ได้ หรือว่าจะเป็น... ไปดูสักหน่อย!”
ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง หงหยวนก็นึกถึงคนผู้หนึ่งขึ้นมาทันที
จากนั้นเขาก็เคลื่อนเข้าไปใกล้ทางนั้นอย่างไร้สุ้มเสียง