กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ในจังหวะที่เสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้นในห้วงความคิดของหงหยวน อู๋หยาจื่อกำลังรับศีรษะที่อยู่ในมือของซูซิงเหอด้วยสองมืออันสั่นเทา ครั้นจ้องมองใบหน้าคุ้นตาซึ่งกลับดูแปลกประหลาดนั้น แววตาของเขาก็เปี่ยมด้วยความตื่นเต้นอย่างยากจะปิดบัง
สามสิบกว่าปีแล้ว… เขานั่งเหม่ออยู่ที่แห่งนี้มากว่าสามสิบกว่าปีแล้ว
เกือบทุกวินาทีทุกนาทีเขาล้วนเฝ้ารอช่วงเวลานี้ คิดว่าชั่วชีวิตนี้คงไม่มีหวังได้เห็นศิษย์ทรยศถูกประหาร ไม่คิดเลยว่า… ไม่คิดเลยว่า…
เนิ่นนานต่อมา แววตาของอู๋หยาจื่อพลันแข็งค้าง ในพริบตาเดียวเขาก็โยนศีรษะในมือออกไป แล้วฟาดฝ่ามือตามไปติด ๆ
“ตูม!”
เพียงชั่วลมหายใจ ศีรษะอันงดงามของติงชุนชิวก็แตกกระจุยเป็นผุยผง ไม่เหลือแม้ซากศพที่ครบร่าง