กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หงหยวนไม่รู้ว่าตนหลับไปนานเท่าใด
เขาเพียงรู้สึกว่าตนฝันมากมายนัก แต่เมื่อตื่นกลับจำความฝันสุดท้ายไม่ได้เลย ทุกสิ่งเลือนรางไปหมด
เขายังรู้สึกว่ามีผู้หนึ่งบีบเปิดปากของเขา กรอกน้ำยาสมุนไพรขมปร่าลงไปจนล้นถึงริมฝีปาก
ครั้นเขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง ท้องฟ้านอกหน้าต่างก็มืดสนิทแล้ว แสงจันทร์ลอดผ่านช่องประตูสาดเข้ามา ทำให้ภายในห้องไม่มืดมิดนัก
โต๊ะข้างเตียงมีถ้วยสองใบวางอยู่ ใบหนึ่งว่างเปล่า อีกใบยังมีข้าวเหลืออยู่เล็กน้อย
“กู่ กู่ …”
ข้าวขาวเย็นชืดไปแล้ว แต่ในความมืดสลัวเขาก็มิได้ใส่ใจ นั่งลงข้างเตียงแล้วซัดเสียจนหมดเกลี้ยง
หลายวันมานี้เขาไม่ได้กินอะไรลงท้องเลย