เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 349 ถึงเวลาลงมือก็ต้องลงมือ
“พอเถอะ อย่าร้องไห้ มาทำเป็นร้องไห้โฮอยู่ตรงนี้ทำไม ที่นี่คือหอพัก เป็นที่สาธารณะ ไม่ใช่บ้านเธอ เธอร้องไห้อยู่ตรงนี้ตั้งสามชั่วโมงแล้ว ยังจะให้คนอื่นอ่านหนังสือกันไหม”
พอได้ยินคำนี้ โจวเสี่ยวชิงก็ยิ่งร้องไห้เจ็บปวดกว่าเดิม
หลี่อวี้เจวียนที่อยู่ข้างๆ เห็นเข้าจึงอดโต้กลับไม่ได้ “ที่บ้านเสี่ยวชิงมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้น เธอเศร้าแล้วจะร้องไห้ไม่ได้หรือไง ยังไงก็เป็นรูมเมตกัน เธอจำเป็นต้องพูดจาถากถางขนาดนี้ด้วยเหรอ”
ฐานะทางบ้านของหลี่อวี้เจวียนก็ไม่ดีเช่นกัน ต่างก็มาจากชนบท จึงเข้าใจความจนใจของโจวเสี่ยวชิงได้ดีเป็นพิเศษ
เธออยากช่วยโจวเสี่ยวชิงมาก แต่ก็ไม่มีปัญญาพอ
ทุกคนต่างเห็นใจโจวเสี่ยวชิง มีแต่อู๋เพ่ยเพ่ยที่ยืนพูดจาเยาะเย้ยอยู่ตรงนี้ ช่างดูไม่เข้าตาเอาเสียเลย
เสิ่นหมิงเยว่เมื่อรู้เหตุการณ์ตั้งแต่ต้นจนจบ ในใจก็รู้สึกเจ็บปวดอย่างบอกไม่ถูก
เธอเป็นคนที่เห็นอกเห็นใจผู้อื่นมาโดยตลอด คิดว่าถ้าเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นกับแม่ของตัวเอง ในใจเธอคงจะเจ็บปวดสักเพียงใด