เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 329 ไม่ให้สินสอด ยังต้องมีสินเดิม
เสิ่นหมิงเยว่หัวเราะ “ไม่ใช่เธอเองหรือที่บอกว่าเปิดราคาตามใจ?”
โจวเสี่ยวชิงเองก็เพิ่งคิดออกว่าเสิ่นหมิงเยว่กำลังช่วยเธออยู่ รีบพูดขึ้นว่า “ใช่ ฉันต้องการหนึ่งแสน เธอให้ฉันหนึ่งแสน ฉันก็จะยกที่นอนให้เธอ”
อู๋เพ่ยเพ่ยโกรธจนหน้าซีด หนึ่งแสนเธอจะไปหาได้ที่ไหน เรื่องไม่กี่ร้อยหยวนยังพอไหว
“จนจะบ้าแล้วหรือไง ที่นอนเดียวจะขายหนึ่งแสน ฝันไปเถอะ!”
อู๋เพ่ยเพ่ยบ่นพึมพำไปพลางเริ่มเก็บที่นอนไปพลาง
เสิ่นหมิงเยว่เห็นเรื่องจบลงแล้ว ก็วางหนังสือที่ตัวเองเอามาไว้หัวเตียง ส่วนโจวเสี่ยวชิงส่งสายตาขอบคุณมาให้เธอ
พอทุกคนมาครบแล้ว เสิ่นหมิงเยว่ถึงรู้ว่ายังมีที่ว่างอยู่อีกที่หนึ่ง เขียนว่าเจ้าหยวนหยวน คงจะมาไม่ทัน
จริงอย่างว่า หลังเสิ่นหมิงเยว่และเพื่อนๆ ไปกินข้าวที่โรงอาหารตอนบ่าย พอกลับมาก็เห็นหญิงสาวร่างสูงคนหนึ่งกำลังเก็บของอยู่ตรงนั้น