เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอสมุดโม่อวี่
⬢⬢⬢
ตอนที่ 154 ที่แท้คนเปิดร้านก็คือเธอ
หวังชุ่ยเอ๋อมองเสิ่นหมิงเยว่ด้วยสีหน้าลำบากใจเล็กน้อย อันที่จริงสำหรับเธอแล้ว ไม่ว่าจะอยู่ที่นี่หรือย้ายออกไปอยู่ข้างนอกก็เหมือนกัน
พ่อแม่คู่สมรสยังให้เงินเธอมากมายขนาดนั้น ต่อให้เธอออกไปทำงานรับจ้างก็คงหาได้ไม่มากเท่านี้ แม้ลูกสาวจะไม่อยากให้เธอลำบากและจะให้เงินเธอ แต่เธอเป็นคนอยู่เฉยไม่เป็น มีอะไรให้ทำก็ยังดีกว่าเอาแต่ปล่อยตัวว่างเปล่า
เสิ่นหมิงเยว่ลังเลอยู่บ้าง ตอนนี้เธอมีกำลังความสามารถมากพอแล้ว แน่นอนว่าอยากให้แม่กับน้องสาวย้ายออกไปอยู่เอง ถึงตอนนั้นอยากทำอะไรก็ได้ ไม่ต้องคอยดูสีหน้าคนอื่น ต่อให้หวังชุ่ยเอ๋อไม่ทำอะไรเลย เธอก็เลี้ยงไหว
แต่พอเห็นท่าทางของแม่ ก็ดูเหมือนแม่อยากจะอยู่ต่อ
เห็นหวังชุ่ยเอ๋อไม่พูดอะไร กู้ซือซือก็คว้ามือใหญ่ที่หยาบกร้านของเธอไว้ น้ำเสียงอ้อนวอน "คุณป้า อยู่ต่อเถอะนะคะ ขอร้องล่ะ อาหารที่คุณป้าทำหนูชินไปแล้ว"