เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 317 อวสาน
เมื่อจ้าวทิงหลานลืมตาขึ้น เบื้องหน้ากลับเป็นห้วงมิติสีขาวโพลน
ที่นี่ไร้ซึ่งการแบ่งแยกฟ้าดินและการผลัดเปลี่ยนกลางวันกลางคืน มีเพียงสีขาวอันไร้จุดสิ้นสุดกับความเงียบสงัดถึงขีดสุด
ที่นี่คือมิติระบบ ด้านนอกหนึ่งปี ที่นี่เท่ากับสิบปี
จ้าวทิงหลานนั่งขัดสมาธิอยู่ใจกลางเทือกเขาที่ก่อร่างขึ้นจากหินวิญญาณ ก่อนหลับตาลง
ตบะระดับแปรเทวะระยะปลายเริ่มหมุนเวียนอย่างค่อยเป็นค่อยไป พลังวิญญาณดุจคลื่นสมุทรไหลเวียนไปมาภายในร่างกายนาง ทุกครั้งที่หายใจล้วนดูดซับพลังบริสุทธิ์ของปราณวิญญาณรอบข้าง ก่อนแปรเปลี่ยนเป็นปราณวิญญาณอันอ่อนโยนที่มนุษย์ปุถุชนสามารถดูดซับได้ แล้วแผ่กระจายผ่านมิติระบบไปยังผืนแผ่นดินทุกตารางนิ้วของต้าฉินอย่างไม่ขาดสาย
ไม่รู้ว่ากาลเวลาล่วงผ่านไปอีกกี่วสันต์สารท...
หลายปีมานี้ ต้าฉินพัฒนาไปอย่างรวดเร็ว
ด้วยจ้าวทิงหลานคอยมอบปราณวิญญาณอย่างไม่ขาดสายจากมิติระบบ ราษฎรจึงไม่เจ็บป่วยจากลมหนาว บาดแผลเก่าหายเร็วยิ่งขึ้น และมีกำลังทำงานตลอดทั้งวันมากกว่าแต่ก่อน
มันฝรั่งและข้าวโพดสองข้างทางหลวงเก็บเกี่ยวได้ผลดีทุกปี จนยุ้งฉางเต็มล้นออกมา