เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 297 ประชาชนจงเจริญ
ถึงตรงนี้ ในที่สุดขุนนางอาวุโสผู้หนึ่งก็ทนไม่ไหว เขาก้าวออกจากแถวด้วยร่างอันสั่นเทิ้ม น้ำตานองหน้า โขกศีรษะกราบทูลทัดทานว่า “ฝ่าบาท! แผ่นดินจะไร้ผู้ปกครองแม้เพียงวันเดียวมิได้! นับแต่อดีตกาล ใต้หล้าย่อมต้องมีจักรพรรดิคอยปกครอง จึงจะทำให้ทั่วสารทิศสงบสุขได้”
“หากไร้ผู้ปกครองเมื่อใด ใต้หล้าย่อมเกิดหายนะวุ่นวายอย่างแน่นอน!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น จ้าวทิงหลานก็มองเขาอย่างสงบนิ่ง น้ำเสียงราบเรียบแต่หนักแน่นดุจถ้อยคำตกกระทบพื้นว่า “ใต้หล้าคือใต้หล้าของผู้คนทั้งใต้หล้า มิใช่ทรัพย์สินส่วนตัวของเราเพียงผู้เดียว”
“เมื่อเรายังครองราชย์ ต้าฉินย่อมต้องดำเนินไปอย่างมีระเบียบ”
“แม้เราไม่อยู่แล้ว ต้าฉินก็ยังต้องสงบสุขและมั่นคงสืบไป”
“มีเพียงมหาชนจงเจริญเท่านั้น จึงจะหล่อหลอมแผ่นดินอมตะขึ้นมาได้”