กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 267 เจ้ามัวมาเขินอายอะไรกันนักกันหนาเนี่ย !
ท่ามกลางเสียงอึกทึกและฝูงชนที่ห้อมล้อม มีเพียงหานซิ่นผู้เดียวที่เงียบอยู่อย่างนั้นตลอดมา
เขาไม่ได้เข้าไปประจบสรรเสริญ ไมได้ตกตะลึงจนเสียกิริยา เพียงทอดต่ำลง ปลายหูลอบแดงเรื่อ ใบหน้าที่เคยเย่อหยิ่งโดดเดี่ยวและดุดันด้วยกลิ่นอายสังหารมาตลอด บัดนี้กลับเจือด้วยความเขินอายที่บอกไม่ถูกว่าอย่างไร...?
ผู้เขียน “?”
เสียงพูดจ้อกแจ้กของทุกคนค่อย ๆ แผ่วลง ทั่วบริเวณเงียบไปชั่วขณะหนึ่ง
“ไม่คิดเลยว่าเจ้าจะเป็นสตรี...”
พอคำนี้ออกมา ทุกคนก็ชะงักงันในทันที โรงหญ้าที่เคยอึกทึกพลันเงียบสนิทจนไร้เสียงอีกา
อึดใจถัดมา ความคิดบางอย่างก็วาบขึ้นในหัวของทุกคนพร้อมกัน
เดี๋ยวนะ...เมื่อวานอาหลานช่วยหานซิ่นชำระกายอยู่คนเดียวไม่ใช่หรือ??