เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 248 ปลดหลิวปังแทนหลี่ว์จื้อ
«เช่นนั้นแล้ว ทุกคนคงอยากรู้เป็นแน่ว่า ตลอด 10 ปีที่หานซิ่นนำทัพตะวันตกและกรีธาทัพผ่านระยะทาง 40,000 ลี้นั้น ต้าฉินได้เกิดความเปลี่ยนแปลงใดขึ้นบ้าง?»
«ถึงอย่างไร ศึกสงครามย่อมรบกันภายนอก แต่รากฐานกำลังย่อมต้องสั่งสมอยู่ภายในบ้านเมือง»
«กองทัพ 100,000 นายออกศึกไกลนับหมื่นลี้ ไม่ว่าจะเป็นเสบียง ยุทโธปกรณ์ เบี้ยหวัด หรือโอสถ ล้วนเป็นจำนวนมหาศาลทั้งสิ้นมิใช่หรือ?»
«หากเป็นราชวงศ์ใดในอดีต การศึกยืดเยื้อเช่นนี้ ต่อให้ไม่ทำให้คลังสมบัติชาติพังพินาศ ก็เพียงพอจะทำให้ราษฎรแบกรับภาระไม่ไหว»
«ทว่าภายใต้การปกครองของจักรพรรดินีผู้สร้างโลก ต้าฉินไม่เพียงไม่ล่มสลาย กลับยังผลัดเปลี่ยนกายาจากเส้นเอ็นกระดูกไปจนถึงผิวหนังสำเร็จภายใน 10 ปีนี้»
ภาพบนม่านฟ้าค่อย ๆ เปลี่ยนไป ไม่ใช่บันไดแดงหน้าวังเสียนหยางหรือกำแพงศิลาของเขาหลีซานอีกต่อไป หากแต่เป็นถนนใหญ่สีเทาขาวสายหนึ่งที่ทอดคดเคี้ยวผ่านท่ามกลางขุนเขา
ถนนสายนั้นสะท้อนประกายอ่อนโยนใต้แสงตะวันยามบ่าย เมื่อกีบม้าเหยียบลงไปก็ส่งเสียงตึก ๆ ใสกังวาน