เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 245 ทหารของเรา เราเลี้ยงได้ชั่วชีวิต !
ทหารศึกตะวันตก 60,000 นายตั้งแถวอยู่บนลานกว้างหน้าตำหนัก เกราะเหล็กเย็นยะเยือกดุจผืนป่า ธวัชสะบัดพลิ้วราวหมู่เมฆ
บนเกราะและหมวกเกราะ เต็มไปด้วยรอยดาบและรอยศร ล้วนเป็นรอยประทับแห่งโลหิตที่หลั่งในสนามรบ
ลมและทรายชายแดน 10 ปี สลักร่องลึกไว้บนใบหน้าพวกเขา ทว่าลำหลังนั้นยังคงตั้งตรงดั่งสนโบราณ มิได้ค้อมลงแม้แต่น้อย
ราษฎรเบียดเสียดกันอยู่รอบนอกลานกว้าง ฝูงชนทอดยาวจากประตูตำหนักไปจนถึงถนนยาวสิบลี้ เงียบสงัดทุกเสียง ไม่มีผู้ใดกล้าเอ่ยเสียงดัง
ผู้คนต่างมองนิ่งอย่างเงียบงัน มองชายฉกรรจ์เหล่านี้ที่หวนคืนถิ่นจากระยะทาง 40,000 ลี้ มองใบหน้าเหล่านั้นที่ในซอกเกราะยังมีทรายจากฝั่งทะเลเมดิเตอร์เรเนียนติดอยู่
บนลานกว้าง ทหาร 60,000 นายกลั้นลมหายใจรอคอย ธวัชที่พลิ้วสะบัดส่งเสียงพรึ่บ ๆ ก้องกังวานอยู่หน้าตำหนักอันว่างโหวง