เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 232 หากรักษาไว้ไม่ได้ ก็สมควรเปลี่ยนมือ
ภายใต้ม่านฟ้า ทุกสรรพเสียงล้วนเงียบงัน
ทุกคนเงยหน้าจ้องมองแผนที่อาณาเขตอันกว้างใหญ่จนชวนให้หายใจไม่ออกบนท้องนภา ไม่มีผู้ใดเอ่ยวาจา
รูม่านตาของหลิวจี้หดตัวอย่างรุนแรง สายตาไล่จากเทือกเขาชงหลิ่งมุ่งไปทางตะวันตก ข้ามอานซี ข้ามบาบิโลน ข้ามเอเธนส์ ข้ามอียิปต์ กวาดผ่านผืนแผ่นดินแล้วผืนแผ่นดินเล่าที่ไม่เคยได้ยินชื่อ และหัวเมืองแล้วหัวเมืองเล่าที่เกินจินตนาการ
เส้นทางที่ไกลที่สุดในชีวิตของเขา อย่างมากก็เป็นเส้นทางจากอำเภอเพ่ยไปยังเสียนหยางในอนาคต
เขาเคยคิดว่า นั่นก็คือใต้หล้า
การชิงบัลลังก์ในจงหยวน การใฝ่สวรรค์แห่งกวนจง ล้วนหมายถึงการเดินทางมาถึงปลายสุดของโลก
ทว่าบัดนี้ม่านฟ้ากำลังบอกเขาว่า เสียนหยางเป็นเพียงจุดเล็ก ๆ ทางตะวันออกสุดของแผนที่ภูมิประเทศผืนนี้ ไร้ความสำคัญ ถูกโอบล้อมด้วยขุนเขา และไม่เคยอยู่ในสายตาของอเล็กซานเดอร์แม้แต่น้อย
มือทั้งสองข้างใต้แขนเสื้อของเขาสั่นเทาเล็กน้อย