กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 221 ครั้งหน้าจะไม่ขี้โม้ขนาดนี้อีกแล้ว
จ้าวทิงหลานเองก็ไม่ได้เร่งเร้า เพียงยืนนิ่งอยู่กับที่อย่างสงบ
สายลมหนาวพัดผ่านถนนสายนี้ หอบกลิ่นเน่าเหม็นและรสขมของสมุนไพรมาด้วย พัดพาอาภรณ์แดงทั้งร่างของนางให้โบกสะบัด แม้นางเพียงยืนอยู่อย่างสบาย ๆ ทั่วร่างกลับแผ่แรงกดดันอันยากจะพรรณนาออกมา ทำให้ผู้คนก้มศีรษะยอมสยบโดยไม่รู้ตัว
“ทำ... ทำได้ขอรับ!” รองเจ้าเมืองเฉินได้สติกลับคืนในที่สุด เขาตอบรับออกไปโดยไม่รู้ตัว แม้แต่ตัวเขาเองยังประหลาดใจกับความเลื่อมใสอย่างไร้ที่มานี้
“เช่นนั้นก็ไปจัดการเสีย”