กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 212 ในที่สุดก็รอเจ้าจนได้ หานซิ่น
คนตรงหน้าแทบจะสู้ขอทานธรรมดาสักคนยังไม่ได้จริง ๆ
อย่างน้อยขอทานยังมีชามไว้ขอข้าวกับไม้เท้าไว้ค้ำเดิน ทว่าเขากลับไม่มีอะไรเลย แม้แต่รองเท้าสักคู่ที่อยู่ในสภาพสมบูรณ์ก็ยังหาไม่ได้
จ้าวทิงหลานจมอยู่ในห้วงความคิดอย่างลึกซึ้ง... นางไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าอีกฝ่ายทำอย่างไรจึงกลายเป็นเช่นนี้ได้
หานซิ่นฝืนขยับต่อไปอีกสองก้าว เมื่อเห็นรอยยิ้มของเด็กหนุ่ม เขาก็ไม่มีเวลาสนใจความหมายในรอยยิ้มนั้นอีกต่อไป ในสายตาเหลือเพียงหม้อที่ร้อนระอุและยังมีไอร้อนลอยกรุ่น
เขายื่นมือออกมาอย่างสั่นเทิ้ม ริมฝีปากแห้งแตกจนมีเลือดซึม ลำคอแห้งผากราวกับถูกกระดาษทรายขัดถู ทำได้เพียงเค้นเสียงแผ่วเบาแหบพร่าออกมาหนึ่งพยางค์ว่า “กิน...”