กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 182 ผู้พลัดถิ่นที่อยู่กันไม่ได้แล้ว
ดวงตะวันค่อย ๆ สูงขึ้น แผดเผาจนทั่วร่างกายร้อนผ่าว เหงื่อบาง ๆ ซึมเปียกเสื้อผ้า
ค่ายพักบนเนินเขาเล็กทั้งทรุดโทรมและเรียบง่าย เพิงผ้าเก่าหลายหลังตั้งเอียงกระเท่อยู่บนพื้น ทั้งบังแสงตะวันอันร้อนแรงไม่ได้ ทั้งต้านลมบนเขาไม่อยู่ พื้นปูด้วยหญ้าแห้งและเสื่อเก่า ห่อผ้าที่วางกระจัดกระจายอยู่หลายห่อแฟบยุบ ภายในแทบไม่มีสิ่งของอยู่เท่าใด
หลิวจี้นั่งพิงต้นไม้คอเอียง คาบก้านหญ้าไว้ในปาก พลางมองไปยังที่ไกลออกไปอย่างเบื่อหน่าย