กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 177 แม่งเอ๊ย ไม่จบไม่สิ้นสักที!
ฟึ่บ
หยาดเหงื่อเย็นหยดหนึ่งไหลลงมาตามขมับของหลิวปัง จากนั้นเม็ดเหงื่อขนาดเท่าเมล็ดถั่วก็ร่วงกราวลงมา ราวกับลูกปัดที่สายขาด
มาถึงขั้นนี้แล้ว เขาไม่มีทางถอยอีกต่อไป หลิวปังทำได้เพียงข่มความตื่นตระหนกในใจไว้ แล้วตะเบ็งเสียงตะโกนอย่างเกรี้ยวกราด หวังปลุกขวัญกำลังใจทัพฮั่น
ทว่าเมื่อเสียงนั้นถูกเปล่งออกมา แม้แต่ตัวเขาเองยังรู้สึกว่ามันเบาหวิวไร้พลัง เหล่าทหารด้านหลังยิ่งได้แต่มองหน้ากันไปมา แววตาเต็มไปด้วยความลนลาน แล้วจะยังเหลือความฮึกเหิมยามออกศึกอยู่แม้แต่น้อยได้อย่างไร?
และในห้วงเวลาคับขันเป็นตายเช่นนี้เอง ท่ามกลางค่ายกลทัพฉินตรงกลางยอดเขา พลันค่อย ๆ แหวกเปิดเป็นเส้นทางสายหนึ่ง ฉินอ๋องจื่ออิงในฉลองพระองค์สีดำสนิทค่อย ๆ ก้าวออกมา