เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 154 กินอย่างบ้าคลั่งราวกับไฮยีน่า...
หลิวจี้ที่เพิ่งโผเข้ากอดเซียวเหอและเกือบจะเข้าไปหอมแก้มสหายรักด้วยความตื่นเต้น พลันแข็งค้างอยู่กับที่ ความยินดีล้นพ้นบนใบหน้าเปลี่ยนเป็นความตกตะลึงในชั่วพริบตา แม้แต่มือที่กอดเซียวเหออยู่ก็ยังลืมคลายออก
ภาพหยุดนิ่งอยู่ที่จื่ออิงกลางอากาศ เขาหลุบตาลง ค่อย ๆ แกะผ้าไหมเนื้อละเอียดที่ผูกแน่นอยู่กับขาพิราบสื่อสาร ก่อนคลี่ออกอย่างไม่รีบร้อน
บนผ้าไหมสีเหลืองซีดคืออักษรลายมือหนักแน่นของเซียวเหอ ทว่าปะปนด้วยความเร่งรีบอยู่หลายส่วน ทุกถ้อยคำล้วนเปี่ยมด้วยความจริงใจและความเด็ดเดี่ยวท่ามกลางสถานการณ์สิ้นหวัง
«พี่เพ่ยกงโปรดเปิดอ่าน
บัดนี้พวกข้าถูกขังอยู่ในเมืองโดดเดี่ยว ทัพฉินจำนวนมหาศาลล้อมอยู่โดยรอบ แน่นหนาดุจกระบอกเหล็ก เส้นทางเข้าออกถูกตัดขาดสิ้น พวกข้าตกอยู่ในสถานการณ์สิ้นหวังที่ไม่อาจรุกหรือถอยได้อีกแล้ว