เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 151 ยุคโกลาหลเกิดปาฏิหาริย์ได้ไงวะเนี่ย!
ระยะห่างระหว่างบนกำแพงกับเบื้องล่างมีเพียงหลายจั้ง จื่ออิงสวมฉลองพระองค์ฉินอ๋องสีหมึก ทว่ากลับไม่มีความหม่นหมองของกษัตริย์ผู้ครองแคว้นล่มสลายแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เขากลับยกมือขึ้นแต่ไกล ราวกับได้พบสหายเก่าอีกครั้ง “อัครมหาเสนาบดีเซียว ไม่ได้พบกันเสียนาน ข้าคิดถึงท่านยิ่งนัก”
ทันทีที่สิ้นเสียง เบื้องล่างกำแพงเมืองก็เงียบสนิท
เซียวเหอยืนอยู่ข้างกายหลิวปัง เปลือกตาพลันกระตุกอย่างแรงโดยไร้สาเหตุ
ฉินอ๋องผู้เงียบขรึม พูดน้อย และอดกลั้นเมื่อ 4 ปีก่อน ย่อมเป็นคนเดียวกับบุรุษตรงหน้าอย่างชัดเจน ใบหน้าและดวงตายังคงงดงามเช่นเดิม ทว่าบุคลิกกลับราวกับเปลี่ยนเป็นคนละคน
เขาสงบนิ่งเกินไป ผ่อนคลายจนน่าพิกล และถึงขั้น...มีความหลุดโลกบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก
รู้สึกคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก แต่กลับนึกไม่ออกว่าเคยพบเห็นที่ใด...
ลำคอของเซียวเหอฝืดเฝื่อนอยู่เล็กน้อย ชั่วขณะหนึ่งเขาถึงกับไม่รู้ว่าควรตอบอย่างไร