กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 139 อ้อนข้าก็ไม่ช่วย
หลังจากทั้งสองกินอาหารเช้าแล้วก็ออกเดินทางต่อ
เตียวเหลียงพบว่า โลกใบนี้ในสายตาของเขาเปลี่ยนไปไม่เหมือนเดิม
เขาสามารถได้ยินเสียงจากที่ไกลออกไป ได้ยินเสียงธารน้ำจากระยะหลายลี้ เสียงนกร้องในป่า หรือกระทั่งเสียงพูดคุยของผู้คนในหมู่บ้านเบื้องหน้าอย่างเลือนราง
แม้กระทั่งสิ่งที่อยู่ไกลออกไปกว่านั้น เขาก็ยังมองเห็นได้
ทั้งเส้นทางเล็ก ๆ อีกฟากของภูเขา ผู้คนที่เดินอยู่บนถนน หรือกระทั่งสีเสื้อผ้าที่คนเหล่านั้นสวมใส่ เขาก็ยังมองเห็นได้อย่างชัดเจน...
ฝีเท้าของเขาเบาหวิวราวกับล่องลอยอยู่ในอากาศ เดินทางมาตลอดช่วงเช้าก็ยังไม่รู้สึกเหน็ดเหนื่อย