เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 125 สอนเตียวเหลียงดึงปราณเข้าสู่ร่างกาย
แสงตะวันลอดผ่านช่องใบไม้สาดลงมา ปูพื้นดินด้วยแสงจุดเล็กจุดน้อยละเอียดเต็มไปหมด
เตียวเหลียงลืมตาขึ้น ก็พบว่าจ้าวทิงหลานนั่งอยู่บนหินเขียวก้อนหนึ่งไม่ไกลนัก กำลังโบกมือเรียกเขา
“พี่จื่อฟาง ตื่นได้แล้ว ตื่นได้แล้ว! ตะวันขึ้นสูงจนแดดส่องก้นแล้ว!”
เตียวเหลียงลุกขึ้นอย่างจนใจ ขยี้ตา “เช้าถึงเพียงนี้หรือ?”
จ้าวทิงหลานทำหน้าเหมือนเป็นเรื่องธรรมดา “เช้าอะไรกัน เช้าที่ดีที่สุดสำหรับฝึกวิชาคือตอนนี้แหละ! รีบมา รีบมา!”
เตียวเหลียงเพิ่งนึกถึงคำพูดเล่นเมื่อคืนขึ้นมาได้ ก็หัวเราะออกมา “เจ้าวางแผนจะสอนข้าจริง ๆ หรือ?”
จ้าวทิงหลานถลึงตาใส่เขา “จริงแท้แน่นอน! เจ้าคิดว่าข้าล้อเล่นหรือ?”
เตียวเหลียงมองใบหน้าจริงจังของนาง พลันรู้สึกไม่แน่ใจขึ้นมาบ้าง
เจ้าหนูคนนี้เอาจริงหรือ?