เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 116 ค่าใจประชาพุ่งพรวด! รวยฟ้าผ่าแล้ว!
ม่านฟ้าหยุดนิ่งอยู่เพียงเท่านี้
เหนือท้องนภา ภาพอันสะเทือนใจที่เซียนผู้นั้นลูบกระหม่อมนั้น ราวกับเหล็กเผาไฟที่ประทับลึกลงในก้นบึ้งหัวใจของผู้คนทุกคนที่แหงนหน้ามองดู
ทุกคนต่างตะลึงงัน
ในยามนี้ ไม่มีผู้ใดพูดจา ไม่มีผู้ใดขยับเขยื้อน แม้แต่จะหายใจก็ยังไม่มีใครจดจำได้
จิ๋นซีฮ่องเต้ธิราชยืนไพล่มือไว้ด้านหลัง ไม่เอ่ยวาจาเนิ่นนาน
เบื้องหลัง หลี่ซือ เหมิงอี้ และคนอื่น ๆ ได้ละทิ้งมารยาทระหว่างเจ้านายกับขุนนางไปนานแล้ว ต่างแหงนหน้าขึ้นทีละคน ราวกับเสาไม้เรียงรายที่ถูกกดจุดไว้
คณะของหลิวจี้แข็งค้างเป็นหินกันทั้งหมด
หานซิ่นยิ่งไปกันใหญ่ ตาเหลือกตะลึงงัน
ทุกสรรพเสียงเงียบงัน กระนั้นสิ่งที่ตัดกันอย่างชัดเจนกับความตายด้านภายนอก คือเสียงแจ้งเตือนของระบบในสมองของจ้าวทิงหลานที่เรียกได้ว่าคลุ้มคลั่ง: