เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 72 กลับบ้านไปเลี้ยงวัวแต่เนิ่น ๆ เถอะ!
เมื่อหลิวปังคำรามจนพอแล้ว หอบหายใจหยุดลง เซียวเหอมองจังหวะ เห็นได้ทีก็คารวะลึกอีกครั้งหนึ่ง
“ฝ่าบาทโปรดระงับโทสะ”
“คืนนี้กระหม่อมเรียกคืนหานซิ่น ก็เพื่อจะทูลเสนอชื่อเขาต่อฝ่าบาทอย่างจริงจังอีกครั้ง! ความสามารถของหานซิ่น ผ่านเหตุการณ์นี้ ฝ่าบาทคงเห็นแล้วว่าเขาไม่ใช่คนธรรมดา”
“ผู้ที่ทำให้กระหม่อมเสียอาการ และทำให้ที่ปรึกษาทัพสะเทือนใจได้ จะเป็นคนธรรมดาได้หรือ”
“กระหม่อมขอยืนยันด้วยศีรษะบนบ่าอีกครั้ง หานซิ่นคือยอดบุรุษไร้ผู้เสมอในแผ่นดิน ย่อมช่วยฝ่าบาทให้สำเร็จมหาการได้”
“เรื่องทั้งหลายในวันนี้ ล้วนเกิดเพราะไข่มุกต้องฝุ่นบดบัง วีรชนไร้ทางออก”
“ขอฝ่าบาทโปรดพิจารณาให้กระจ่าง ประทานอำนาจให้เขา ให้เขาได้กางปีก เช่นนั้นความตื่นตระหนกเปล่า ๆ คืนนี้ จึงจะกลายเป็นผลประโยชน์แท้จริงในภายหน้าได้”