เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 52 จ้าวทิงหลาน: น่าสงสารเสด็จพ่อของข้าที่ต้องตากศพอยู่กลางแดนรกร้าง...
เพิ่งก้าวเข้าไปในประตูเมืองที่ทรุดโทรมบานนั้น เสียงอึกทึกของตลาดก็ซัดเข้าหาเหมือนน้ำขึ้น พร้อมหอบเอาฝุ่นและกลิ่นควันไฟมาด้วย กระแทกแก้วหูจนสั่นสะเทือน
หน้ากระดานประกาศใต้กำแพงเมืองมีผู้คนล้อมแน่นขนัดจนไม่มีช่องว่าง หัวผู้คนเบียดเสียดกันไปมา เสียงวิพากษ์วิจารณ์อึงมี่ไปทั้งฟ้า กลบเสียงร้องขายของที่อยู่ไกลออกไปจนสิ้น
เตียวเหลียงกับจ้าวทิงหลานแลกสายตากันอย่างรู้ใจ ทั้งสองไม่แสดงสีหน้าอันใด แทรกตัวเข้าไปตามกระแสผู้คน
กระดาษประกาศที่เพิ่งแปะใหม่ยังมีความชื้นของแป้งเปียกติดอยู่ หมึกดำเข้มสดใส ภาพวาดบนกระดาษมีคิ้วตาคมชัด แต่งกายด้วยชุดสั้นกระชับพลิ้วไหว ชัดเจนว่าเป็นคุณชายจ้าวทิงหลานผู้โด่งดังไปทั่วทิศานุทิศในม่านฟ้านั่นเอง
เตียวเหลียงสบตากับจ้าวทิงหลานที่อยู่ข้างกายแวบหนึ่ง ไม่ต้องเอ่ยวาจาสักคำ ก็เข้าใจกันโดยปริยาย แล้วเคลื่อนไปข้างหน้าตามกระแสคนอย่างเงียบเชียบ
ข้างภาพมีตัวอักษรลี่ซูสองบรรทัดเขียนไว้หนักแน่นสะดุดตา
«ตามหาคุณชายจ้าวทิงหลานแห่งต้าฉิน»
«ผู้ใดแจ้งเบาะแสจนพิสูจน์ได้ว่าจริง ได้รับรางวัลพันตำลึงทอง พระราชทานยศสามขั้น»
«ผู้ใดคุ้มกันส่งกลับเสียนหยาง ได้รับแต่งตั้งเป็นกวนเน่ยโหว»