เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 250 สาเหตุที่ไป๋เย่บาดเจ็บ
หลี่จื่อเหวินก็ดีใจมากเช่นกัน เธอทรุดตัวลงนั่ง กอดเสี่ยวไป๋ไว้แล้วถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “เสี่ยวไป๋ ทำไมจู่ ๆ ถึงพูดได้ล่ะ?”
เสี่ยวไป๋ส่ายหางขนฟูไปมา พลางแบ่งปันด้วยความตื่นเต้น “ไป๋เย่เป็นคนสอนฉัน ไป๋เย่เก่งมากเลยนะ!”
เมื่อได้ยินประโยคนี้ ความเคลือบแคลงสงสัยข้อสุดท้ายในใจของหลี่จื่อเหวินก็หมดไปอย่างสิ้นเชิง และเข้าใจแจ่มแจ้งในใจ ที่แท้มันก็คือไป๋เย่จริง ๆ
ไป๋เย่ซึ่งยังคงรักษารูปลักษณ์สัตว์กินเหล็กเอาไว้ด้านข้างเงยหน้าขึ้น ใบหน้าแพนด้ากลมป้อมเต็มไปด้วยความสับสนว้าวุ่นใจที่สลัดไม่พ้น
มันเพิ่งฟื้นขึ้นมาเมื่อวานนี้ ตอนที่มองเห็นหยวนเป่าเป็นแวบแรก ได้กลิ่นอายเฉพาะตัวของหลี่จื่อเหวินที่ลอยอบอวลอยู่บนร่างของหยวนเป่า ชั่วขณะนั้นจึงตกอยู่ในความสับสนงุนงงอย่างยิ่ง เกือบจะปักใจเชื่อไปแล้วว่าหยวนเป่าคือหลี่จื่อเหวิน