กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 151 ฉันกลัวคุณสมองเพี้ยน
แน่นอนว่าเสี่ยวชีไม่ยอมให้เธอมีเวลาคิดมากนัก แม้หุ่นยนต์จะไม่มีน้ำตา แต่มันก็รู้วิธีสร้างภาพเป็นผู้ถูกกระทำ ตอนนี้หางตามันแดงก่ำ จ้องมองหลี่จื่อเหวินราวกับว่าเธอเป็นคนที่ลวงรักแล้วทิ้งขว้าง หลี่จื่อเหวินเห็นท่าทีแบบนั้นก็ด่าอยู่ในใจว่า “ดอกบัวขาวดี ๆ แท้ ๆ”
หลี่จื่อเหวินหลับตา หายใจเข้าลึก ๆ แล้วเอ่ยว่า “เสี่ยวชี พูดให้มันชัดถ้อยชัดคำหน่อยสิ อะไรกันมีคนใหม่แล้วลืมคนเก่า? ลองลูบใจตัวเองดูแล้วบอกฉันมาสิ นายเป็นคนหรือเปล่า? ไม่สิ ไม่สิ นายมีใจหรือเปล่า?”
เสี่ยวชี: “……”
ทำไมรู้สึกเหมือนเธอกำลังด่ามันอยู่นะ? แต่ก็ไม่มีหลักฐาน แถมมันก็ไม่ใช่คนจริง ๆ มันไม่มีหัวใจ ยิ่งไม่มีใจเข้าไปใหญ่ แล้วอีกอย่าง ใจนี่มันอะไรกัน?