กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 33 ล่าสมบัติในเหมือง
ฉันหยุดรถลอยฟ้าเก่า ๆ คันนั้นลง รอบข้างเงียบสงัดลงในชั่วพริบตา เหลือเพียงเสียงพายุทรายหวีดหวิว
ยิ่งเดินลึกเข้าไปเท่าไร ร่องรอยผู้คนก็ยิ่งเบาบางลง ทุกหนแห่งล้วนเป็นผนังเหมืองที่ทรุดพังทิ้งร้าง กองตะกรันแร่และหินที่ทับถมกันราวกับภูเขา กวาดสายตามองไปทางไหนก็ดูอ้างว้างและว่างเปล่า
น้อยนักที่จะมีนักเก็บของเก่าอยากจะถ่อสังขารมายังสถานที่ห่างไกลเช่นนี้ ทุกคนต่างคิดว่าสายแร่ที่นี่ถูกขุดจนเกลี้ยงไปนานแล้ว ไม่มีทางหาแร่ดี ๆ ได้หรอก
ฉันก้าวเดินอย่างเชื่องช้าเข้าไปในถ้ำเหมืองเก่าแห่งหนึ่งที่พังทลายไปกว่าครึ่ง ใต้ฝ่าเท้าเต็มไปด้วยเศษหินและเศษแร่ บรรยากาศมืดสลัวและเงียบเหงา