กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 52 ที่แท้ก็คือมัน
วันรุ่งขึ้นสือเย่กำลังจะเปิดประตูห้องของสือจิ่น ทันใดนั้นคำพูดของเด็กสาวเมื่อวานก็ดังขึ้นในหัว
ดังนั้นมือที่กำลังจะปิดลูกบิดก็ค่อย ๆ ดึงกลับมา เขาเม้มริมฝีปากเล็กน้อยแล้วเคาะประตูกล่าวว่า “สือจิ่น ตื่นได้แล้ว”
ข้างในไม่มีเสียงตอบ
เด็กหนุ่มคาดไว้แล้วว่าจะเป็นเช่นนี้ เขาหันไปหาสาวใช้ที่กำลังเช็ดพื้นกล่าวว่า “เธอเข้าไปเรียกสือจิ่นหน่อยสิ”
สาวใช้ชะงัก “คุณชาย ให้ฉันไปหรือคะ”
“อือ” สือเย่พูดจบก็หันหลังลงบันไดไป
สาวใช้ได้แต่ค่อย ๆ ผลักประตูเปิดออกอย่างระมัดระวัง แล้วมองไปที่เตียงด้านใน
แต่ข้างในกลับไม่มีใครอยู่เลย ผ้าห่มพับวางเรียบร้อยอยู่บนผ้าปูที่นอน หน้าต่างเปิดอยู่ ลมอ่อนพัดเข้ามาทำให้ผ้าม่านปลิวไสวเบา ๆ