กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 110 วังน้ำวนและพายุฝนฟ้าคะนอง
จูเติงเพิ่งจะรู้ว่ามีคนมา ด้วยความหวังเปี่ยมล้นเขามองเหยียนเหอ พลางดีใจสุดขีด “เหยียนเหอเมี้ยว! ขอร้องล่ะ ช่วยลูกของฉันด้วยเมี้ยว!”
“ไม่ต้องตื่นเต้น ฉันใช้ไอเทมรักษาชีวิตกับเธอแล้ว” เหยียนเหอตบไหล่จูเติง
เธอจำเด็กสาวข้างบ้านคนนี้ได้ ชื่อจูเหมียวเหมียว แต่ก่อนเจอกันยังเรียกเธอว่าพี่สาวเสียงหวาน
เธอเองก็ไม่ใจร้ายพอจะปล่อยให้เหมียวเหมียวตายแบบนี้
ไม่ถึงสองวินาที แถบเลือดของจูเหมียวเหมียวก็ลดลงเหลือศูนย์ [ใบไม้พิทักษ์] แตกเป็นสองเสี่ยง ค่อย ๆ หายไป
“พ่อ!” จูเหมียวเหมียวลืมตาขึ้น พลิกตัวลุกนั่งอย่างแรง มองมือของตนเองอย่างไม่อยากเชื่อ “ฉันไม่ตาย?”