กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 77 ฉันชื่อคุณหนูรอง
ห้องมืดแห่งนี้มีการจัดวางแตกต่างจากสองรอบก่อนอยู่บ้าง ชั้นหนึ่งเต็มไปด้วยเครื่องมือแพทย์สารพัด ไฟสว่างจ้าจนแสบตา แต่ก็ยังคงไม่มีหน้าต่าง
สาวน้อยในชุดผู้ป่วยนอนอยู่บนเตียง ดวงตาถูกพันด้วยผ้าพันแผลหนาเตอะ
บริเวณทางเข้าห้องใต้ดินเดิมมีชั้นวางหนังสือเพิ่มเข้ามา บดบังประตูทั้งบานอย่างมิดชิด
เหยียนเหอได้ยินเสียงสวบสาบแว่วมาจากห้องใต้ดิน
ป้าหวูพยุงคุณหนูรองขึ้นมา แล้วส่งสายตาให้เหยียนเหอ เหยียนเหอรีบก้าวเข้าไปรับตัวไว้
“คุณหนูรองพักอยู่ห้องในสุดของชั้นสี่ เธอพานางกลับไปก็แล้วกัน ฉันยังมีธุระที่ต้องทำ”
พูดจบ ป้าหวูก็หันไปเก็บข้าวของบนโต๊ะ