กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 35 กล่องข้าว
“เป็นความผิดของฉันเองที่ทำร้ายเธอ” ตุ๊กตายางเงียบไปนาน ก่อนจะเอ่ยปาก
เมื่อได้ยินประโยคนี้ ร่างของเฉิงเฉินที่อยู่ไกลออกไปก็ค่อย ๆ โปร่งใสขึ้น จนหายไปในที่สุด
[เหลียนเสียน]: ไม่นะ? ไปแบบนี้เลยเหรอ? ไม่มีปราณอาฆาตเหลืออยู่เลยสักนิด?
[ตงเหมินหรง]: ถ้าเป็นฉันนะ ฉันต้องฆ่าเธอสักครั้งให้ได้
[เวิงซือหาน]: ใจดีขนาดนี้เลยเหรอ? ฮือ ๆ ๆ ชาติหน้าอย่าใจดีแบบนี้อีกเลยนะ
[ซวงอานหยาง]: ติงลี่ลี่สมควรตายจริง ๆ เจ้าใหญ่ฆ่าติงลี่ลี่ให้ได้ไหม
[หลงพ้านชิว]: ทุกคนข้างบนใจเย็น ๆ หน่อย อย่าเข้าถึงบทมากเกินไป นี่มันแค่เกม เนื้อหาทั้งหมดเป็นเรื่องสมมติ เจ้าใหญ่ยังต้องเก็บตุ๊กตายางเป็นของจัดแสดงด้วย